و البرك بن عبد اللّه و عمرو بن بكر التميمىّ اجتمعوا و تذاكروا أمر الناس و عابوا على ولاتهم ثمّ ذكروا أهل النهر و ترحّموا عليهم ( تا آخر كلمات او ) » . و مفيد ( ره ) در ارشاد فصلى براى بيان شهادت امير المؤمنين ( ع ) منعقد كرده و بتفصيل بذكر اين واقعه پرداخته است ، و مصنّف ( ره ) نيز كلام خود را بر اساس آن بنا نموده است و آن كتاب را مولى محمّد مسيح كاشانى ( ره ) مشهور به « مولى مسيحا » كه شاگرد آقا حسين خوانسارى و داماد وى بوده و بسال 1121 يا 1125 درگذشته است به فارسى ترجمه نموده نام آن را « تحفهء سليمانى » نهاده براى آنكه آن را به خواهش شاه سليمان صفوى ترجمه كرده است و ترجمهء قضيّهء شهادت امير المؤمنين ( ع ) در آن كتاب در ص 15 - 18 از چاپ تهران بسال 1303 مندرج است طالبان اين قضيّه به آنجا رجوع كنند . و قصّهء دو نفر ديگر برك بن عبد اللّه تميمى و عمرو بن بكر تميمى بدين قرار است : و امّا آن دو مرد ديگر كه پيمان بسته بودند با ابن ملجم بر قتل معاويه و عمرو ابن عاص پس يكى از آنها كه برك بن عبد اللّه تميمى بود معاويه را در حالت ركوع بشمشير زد و آن ضربت بر ران او آمد و از سخت‌جانى كه داشت نجات يافت از آن ضربت ، و همان ساعت برك را گرفته بقتل رساندند . و آن ديگرى كه عمرو بن بكر تميمى نام داشت در آن شب به قصد عمرو بن عاص برآمده از اتّفاقات عمرو بن عاص را علّتى سانح شده خارجة بن أبي حبيبهء عامرى را بجانشينى گماشته بود كه با مردم نماز جماعت بكند عمرو بن بكر تميمى خارجه را به گمان اينكه عمرو عاص است بشمشير زد او را گرفته پيش عمرو بردند عمرو حكم بقتل او كرده ، او را بقتل رساندند و خارجه در روز دويم مرد » . اما « قطام بنت الأخضر » قصّه‌اش معروف است ؛ با وجود اين مىگوئيم : ابن شهر آشوب در مناقب گفته : « قبض عليه السلام قتيلا في مسجد الكوفة وقت التنوير ليلة الجمعة لتسع عشرة ليلة مضين من شهر رمضان على يدي عبد الرحمن ابن ملجم المراديّ لعنه اللّه و قد عاونه وردان بن مجالد من تيم الرباب ، و شبيب بن بجرة ، و أشعث بن قيس ، و قطام بنت الأخضر ، فضربه سيفا على رأسه مسموما فبقى يومين الى